Noc żywych Żydów

Napisana przez Igora Ostachowicza, prywatnego doradcę Tuska, jak mówią strasznie prowokacyjna i szokująca książka. Skąd takie stwierdzenia? Język jakim pisana jest opowieść jest dość wulgarny, historia jest przesiąknięta seksem i makabrą, ale czy nasz współczesny świat nie jest właśnie tym wypełniony? Część znajomych, gdy słyszała o czym czytam, pukała się w czoło albo stwierdzała, że jak ja taka wielka "wielbicielka” Żydów, mogę czytać coś takiego. Że zombie Żydzi spacerujący po Warszawie, tłumaczący że pochodzą z grupy rekonstrukcyjnej lub organizują flash-mob, że piłeczki pingpongowe wkładane w oczodoły żeby mieć zastępstwo oczka, bądź gubiona w trakcie ucieczki ręką, to wcale nie są zabawne rzeczy. Książka ma specyficzny humor, który pewnie nie do każdego może trafić, wykorzystuje motyw Holocaustu w trochę inni sposób niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni (chociaż były już wcześniej film Tarantino - Bękarty Wojny, które nie wywołały, aż tak wielkiego skandalu), ale robi to w imię dobrych idei. Autor daje nam po tyłkach, nam współczesnych, przewrażliwionych i zlęknionym, że za każdym rogiem czyhają na nas oddziały domagającej się czegoś, walczącej o swoje żydokomuny. A na miejscu tych mar, duchów przeszłości mógłby stanąć każdy, gdyby tylko historia potoczyła się inaczej. 

Zła nie da się przysypać gruzami i ziemią, cierpienie trzeba uszanować i rozliczyć, krew jeśli się jej w porę nie zmyje i pozwoli obojętnie wsiąknąć w ziemię, zmieszana z gliną wylezie kiedyś hordą golemów podobnych jak czołgi, a połamane kości i sponiewierane ciała obleką się w te resztki szmat, których im nie ukradziono, skleć się siłą podbiologii w dwunożne zmory znające tylko ból i będą się tym bólem dzielić, biegając pochylone od drzwi do drzwi naszych spokojnych mieszkań.

[fragment z okładki]

Może faktycznie gdybyśmy rozliczyli się z tego w odpowiednim czasie, okazali więcej prawdziwego zrozumienia, teraz nie dręczyłyby nas antyżydowskie fobie. W książce pojawia się pytanie, dlaczego z piwnic nie wychodzą też skrzywdzeni w trakcie wojny Polacy. O nich ktoś pamięta, im stawia się pomniki, znicze, a o zwykłych Żydach, mimo że przez wiele lat żyli z Polakami ramię w ramię, już nie pamięta się tak jak o normalnych ludziach, zawsze pojawia się gdzieś to rozdzielenie na nacje. Wychodzący z piwnic, oprócz tego że wyglądają może trochę staroświecko i są, że tak powiem cieleśnie niekompletni, nie odstają zbytnio od "normalnych" ludzi. Chcą jeszcze doświadczyć czegoś przyjemnego, doznać czegoś co wywoła na ich twarzy uśmiech, wędrują do Arkadii, wzorem współczesnych, by odnaleźć tam jeszcze trochę szczęścia.

- Dorzuć pięć dych na prezent dla ślepego.

- Jakiego ślepego?

- Nie pamiętasz? Poznaliście się, jak byłeś u nas pod ziemią. To mój dziadek.

- To nieładnie mówić ślepy. Mówi się niewidomy. Co mu chcesz kupić?

- Daj mu to. – Jednooki Aron wykrzywiony w prawie uśmiechu podtykał mu zestaw piłeczek pingpongowych, wyjął jedną dla demonstracji i zamontował sobie w pustym oczodole. – Jak wyglądam?

Szymek zarechotał i pokazał Aronowi w szklanym blacie stolika jego odbicie, grymas Arona zamienił się w prawdziwy śmiech. Stali i rechotali jak dwa zwykłe szczawie. KOjciec nerwowo zaczął się rozglądać za Rejczel.

-Ona musi to zobaczyć, nie wiecie, gdzie jest moja córka?

- Tu jestem. – Okazało się, że stoi tuż za nim. – Ale wcale mnie to nie śmieszy. Zachowujecie się jak idioci.

- Dawno nie widziałem takich uchachanych gości, dlaczego oni nie znikają ani nic? Myślałem, że jak śmiech, to można odejść.

- Każdy tu jest z innego powodu – wyjaśnił KO.

- Mam! – powiedziałem głośno, trochę się bałem kontynuować na głos tę swoją myśl genialną, która mi przyszła do głowy zaraz po użyciu słowa „uchachani”. – Wie pan, kapitanie, są takie papierosy… właściwie skręty, niestety nielegalne, gdyby pan zrobił odstępstwo i pozwolił Rejczel…

-Oszalałeś chyba – przerwała mi Chirico. – A jeśli ona złapie doła, co zrobisz?

- I tak ma doła, może warto zaryzykować – powiedziałem i na tym zakończyłem wątek, bo Kapitan Ojciec patrzył na mnie, jakby miał się zaraz zamienić w wielki pistolet Vis wymierzony w moją durną głowę, która, przyznajmy to, sama tęskniła za jakimś przyjaznym splifem. Zmieniłem temat.

- No to co chcesz kupić dziadkowi, Szymek?

- Takiego pluszowego kotka – krztusił się, walcząc z napadem głupawki. Miał prawdziwego, ale zostało już z niego parę kostek i kłaczków.

Wyjąłem i podałem mu pięćdziesiąt złotych.

- Nie mam więcej! – uprzedziłem pomysły pozostałych – Nie dam już dziś nikomu ani złotówki.

[str. 157 - 159]

Nie za bardzo się od nas różnią, ale jak widać, musimy jednak mieć kogoś, kto chociażby przez jedną małą cechę będzie odstawał od większości, czy to będzie Żyd czy homoseksualista, byleby tylko skierować gdzieś ujście swoich negatywnych emocji i kompleksów. Autor ukazując przemianę głównego bohatera i kontrastując to z jego przeciwnikami osiągającymi coraz to wyższe poziomy zła, z dużą dozą inteligentnego humoru i autoironii piętnuje nas za życiową pustkę, próżność, bezmyślny pęd za przyjemnościami i brak empatii. Pokazuje jednak, że nawet w takiej pozytywnej przemianie, rodzącym się na nowo człowieczeństwie musi być rozsądek. Żadna skrajność nie jest dobra, nawet wielkie uwielbienie Żydów musi mieć swoje granice, by nie popaść w szaleństwo. 

Na początku miałam z tej książki niesamowity ubaw, wpadałam wręcz w bajoro dzikiego rechotu i sądziłam, że całościowo będzie utrzymana w tonie lekkim, trochę oderwanym od rzeczywistości. Tym bardziej pozytywne moje zdziwienie, że im dalej w las, tym więcej w tym refleksji. Polecam! 

Grimm

Seriale, ach seriale. Od groma ich, do wyboru do koloru. Przez ostatnie pół roku skupiałam się tylko na tradycyjnym zestawie, według którego typowy no-life mógłby ustawić sobie całkiem ciekawe życie. Aż tu nagle, wiedziona wzrastającą posuchą – część zestawu skończyła aktualne sezony - skusiłam się na propozycję siostry (dawcy dobrego stuffu) i zajęłam się wynalazkiem zwanym Grimm.

Pokrótce o fabule. Współczesny policjant z Portland pewnego dnia zauważa, że niektórzy ludzie przez kilka sekund przechodzą przeobrażenie i wyglądają zupełnie inaczej niż powinni. A to blond piękność wykrzywi swe piękne usteczka w grymasie rodem z najgorszym horrorów, a to koleś wyglądający na najlepszego kumpla z sąsiedztwa, nagle zacznie przypominać wilkołaka. Takie tam szmery bajery. Okazuje się, że nasz bohater jest swego rodzaju de czołzen łan - potomkiem sławetnych Grimmów, którzy walczą z potworami lubiącymi uprzykrzać normalnym ludziom życie odgryzając im rączki, nóżki itp. 

Fabuła prawie każdego odcinka zbudowana jest na podobnym schemacie, zwykle na początku widzimy kto popełnia zbrodnię, a dalej śledzimy tok rozwiązywania zagadki. Można by przypuszczać, że taka oś fabuły może się łatwo znudzić, ale przedstawiane postaci są różnorodne, a wszystkie zabiegi towarzyszące ( np. dobór scenografii) uzupełniają obraz przedstawianych bohaterów, tworząc spójną całość. Dodatkowo w zamkniętej fabule odcinka, przeplatają się także elementy, które odnoszą się do szerszego wątku związanego z Grimmem, jego przeznaczeniem i niejednoznacznymi bohaterami towarzyszącymi. Muzyka trzyma w napięciu, jest mrocznie, pojawiają się sceny, które mogą wstrząsnąć największymi wielbicielami oblechy, czasem można się też porządnie pośmiać z niezłych dialogów. Ponadto przedstawiane historie nie są tak bardzo oderwane od rzeczywistości. Chwilami można wręcz zacząć się zastanawiać, czy za całe zło naszego świata nie mogłyby być odpowiedzialne takie kreatury. Jedyne co na minus, to że zwłaszcza na początku, dialogi i sytuacje trochę ciągną banałami. Pojawia się też na przestrzeni całego serialu trochę zbyt dużo nużących powtórzeń, typu ujęcia szafy wypełnionej zabawkami do pieszczenia potworów, czy komentarze i reakcje na coraz nowsze stwory.  

Bajka to, ale niesamowicie wciąga. Przyczepia się też do człowieka do tego stopnia, że po wsączeniu całego sezonu, zaczęłam obawiać się patrzenia na innych ludzi, bo co poniektórzy wyglądali tak, jakby za chwilę mieli przemienić się w coś co z chęcią mogłoby mnie pożreć. I zachęca też do sięgnięcia po baśnie braci Grimm J Polecam!